Apartments to Let
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Damouchari. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Damouchari. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Επίσκεψη στο Μουσείο: Η ελιά στο Πήλιο
Our new webpage welcome's the 14th Dance Seminar By Kyriakos Moisidis ..June 2013!!!
Hostel Katerina is not just a hotel – it’s a home from home. The Fotopoulos family are there to welcome you and to tend to your needs, but you stay in your self contained apartment, with kitchenette, balcony with ocean view, en-suite bathroom, air conditioning and Tv. Free WiFi is available on the patio and also reaches some of the rooms. Breakfast baskets can be served to your room, or you can make your own or go to one of the beach cafes 5 minutes walk from your apartment. At Katerina’s you will only hear the sound of the waves, the crickets and sometimes the little parrot Filio’s chirping and chatting, and you will only see beauty around you, 360 degrees of ocean, olive groves, lemon trees and sandy beaches. And you will have the delight of watching dolphins, as well as playing with a big cat family! The Pelion is well known for its stunning hiking routes. There are at least 10 magnificent beaches within half an hour drive from the hotel, 4 of them in walking distance, including the film set for the Dancing Queen scene of ‘Mamma Mia’ at Damouchari bay. The locals are still very fond of Meryl Streep and Pierce Brosnan. Katerina speaks English, German and understands French, and her parents Apostolos and Filitsa are fluent in body language and Greek and can also throw in some German and English words.
http://www.papanero.com
8η Γιορτή Κάστανου λήξη…
Με επιτυχία έκλεισε τις πύλες της, η 8η Γιορτή Κάστανου 2010, που διήρκησε από την Παρασκευή 29/10 έως και την Κυριακή 31/10.
Για 8η συνεχόμενη χρονιά η Γιορτή αυτή, έλαβε χώρα στην περιοχή Άγιοι Πάντες στο Δημοτικό Διαμέρισμα Ξουρυχτίου του Δήμου Μουρεσίου, η οποία διοργανώνεται από την Δημοτική Επιχείρηση Αγροτικής Ανάπτυξης Μουρεσίου σε συνεργασία με τον Δήμο Μουρεσίου. Στο πλαίσιο της διεύρυνσης του Αγροτοτουρισμού αλλά και της αμέριστης στήριξης του Δήμου στους αγρότες - παραγωγούς, και η φετινή «Γιορτή Κάστανου» αποτέλεσε πόλο έλξης για χιλιάδες κόσμου.
Στην έναρξη της Γιορτής οι γεωπόνοι κ.κ. Βάϊος Αργυράκης και Ιωάννα Μπούτλα πραγματοποίησαν ομιλία - ενημέρωση στους παρισταμένους σχετικά την καλλιέργεια της καστανιάς , τις ποικιλίες και την χρήση του κάστανου.
Οι επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να περιηγηθούν στα περίπτερα των καλλιεργητών και των συνεταιρισμών και να αγοράσουν κάστανα και γλυκά κουταλιού καθώς επίσης να γευτούν ψητά κάστανα και κρασί τα οποία προσφέρονταν δωρεάν σε όλους.
Την Σάββατο 30/10 το χορευτικό του Δήμου Μουρεσίου και το χορευτικό του Δ.Δ. Μακρυράχης του Δήμου Ζαγοράς, χάρισε στιγμιότυπα παράδοσης στους περαστικούς
Ο Πρόεδρος του Δ.Σ. της Δ.ΕΠ.Α.ΑΝ. κ. Ηλίας Καρασταμάτης ευχαριστεί θερμά όλους όσους συμμετείχαν στη γιορτή αυτή και βοήθησαν με την συμβολή τους και την προσφορά τους, να πραγματοποιηθεί και φέτος επιτυχώς η 8η Γιορτή Κάστανου 2010.
ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟ ΜΟΥΡΕΣΙΟΥ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΡΕΣΙΟΥ
37012, Τσαγκαράδα, Τηλ. 24260-49238 • Fax: 24260-49793 • E-mail: info@dimosmouresiou.gr
CHEAP HOLIDAY IN HOSTEL KATERINA - DISCOUNT OFFER
SUMMER HOLIDAY OFFER in "HOSTEL KATERINA"
Reserve now your summer holiday in "Hostel Katerina" and get a discount up to 20%!!!
Join us in "Hostel Katerina" and live your fantacies in the surroundings and in the sounds of Pelion nature......!!!
Experience unforgetable moments with your families and make even more precious your book of life..!!!
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΒΑΡΝΑΛΗΣ
ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
Ο σκοπός του προγράμματος Βάρναλης συνίσταται σε:
1. Προβολή του Πηλίου σε όλο τον κόσμο.
2. Γνωριμία των εκπαιδευομένων με τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό (εκκλησίες-μοναστήρια του Πηλίου), τα ήθη, έθιμα και η τόνωση του θρησκευτικού τουρισμού.
3. Δυνατότητα των συμμετεχόντων να κάνουν δωρεάν διακοπές στο Πήλιο σε συνδυασμό με την εκπαίδευση.
4. Τόνωση της τουριστικής ανάπτυξης του Πηλίου που είναι και ένας από τους στόχους του Ινστιτούτου Ανάπτυξης Πηλίου
5. Οι επισκέπτες του προγράμματος θα γίνουν οι καλύτεροι πρεσβευτές και διαφημιστές του Πηλίου διότι θα γνωρίσουν από κοντά τη φιλοξενία των κατοίκων του Πηλίου, την κουλτούρα και τις πηλιορείτικες γεύσεις.
6. Διάδοση του εθελοντισμού.
ΠΟΥ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ
Το πρόγραμμα Βάρναλης έχει ορμητήριο τις εγκαταστάσεις του Ινστιτούτου Ανάπτυξης Πηλίου που βρίσκονται στο Νότιο Πήλιο και συγκεκριμένα στο Δήμο Αργαλαστής με πρωτεύουσα την κωμόπολη της Αργαλαστής. Δραστηριοποιείται ως εξής:
Nότιο Πήλιο: χωριά των Δήμων Αργαλαστής, Σηπιάδος, και Κοινότητα Τρικερίου.
Κεντρικό Πήλιο: Δήμοι Μηλεών, Αφετών, Αρτέμιδας, Αγριάς, Ιωλκού, Πορταριάς και Κοινότητας Μακρινίτσας.
Aνατολικό Πήλιο: Δήμος Ζαγοράς, Μουρεσίου και στην Κοινότητα Κεραμιδίου.
Επίσης μέρος του προγράμματος θα πραγματοποιηθεί στο νησί της Σκιάθου.
ΠΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ
Το πρόγραμμα Βάρναλης απευθύνεται σε μαθητές σχολείων, γυμνασίων, λυκείων και σε φοιτητές ηλικίας από 10 έως 30 ετών από όλες τις χώρες του κόσμου. Επίσης σε μητροπόλεις (κατηχητικά και σχολεία), μη κερδοσκοπικές, μη κυβερνητικές εταιρείες, σε πολιτιστικούς συλλόγους, σε συλλόγους του απόδημου ελληνισμού και σε διάφορους άλλους οργανισμούς. Για ανήλικα παιδιά χρειάζεται έγγραφη συγκατάθεση των γονιών του ή απαραίτητα ένας συνοδός.
ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
Το πρόγραμμα Βάρναλης πραγματοποιείται για πρώτη φορά το 2010, από 10/4/2010 έως 30/6/2010 και από 1/9/2010 έως 30/11/2010. Από το έτος 2011 από 1/3/2011 έως 30/6/2011 και από 1/9/2011 έως 30/11/2011. Ας σημειωθεί ότι η ισχύς του προγράμματος είναι μέχρι το 2015.
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
Το πρόγραμμα έχει διάρκεια από επτά έως και δεκατέσσερις ημέρες και μπορεί να παραταθεί κατόπιν ειδικής συνεννόησης. Η διάρκεια της εκπαίδευσης είναι καθημερινά 9.00 – 13.00 και 18.00-21.00. Το Σάββατο και η Κυριακή είναι ημέρες ελεύθερες για εκδρομές και άλλες δραστηριότητες.
ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
Το πρόγραμμα Βάρναλης χρηματοδοτείται από ιδίους πόρους του Ινστιτούτου Ανάπτυξης Πηλίου, από χορηγούς και οικονομική ενίσχυση από Δήμους και άλλους οργανισμούς.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Η οικονομική συμμετοχή στο πρόγραμμα Βάρναλη είναι 250 ευρώ τα 7 άτομα για μία εβδομάδα. Τα χρήματα αυτά χρησιμοποιούνται για την ασφάλιση των συμμετεχόντων. Τα χρήματα κατατίθενται στο λογαριασμό του Ινστιτούτου ταυτόχρονα με την κατάθεση της αίτησης συμμετοχής και σε τυχόν ακύρωση της εκπαίδευσης με πρωτοβουλία των αιτούντων δεν γίνεται επιστροφή των χρημάτων εκτός και εάν η ακύρωση γίνει ένα μήνα πριν την άφιξη. Ο αριθμός λογαριασμού είναι IBAN GR 29 0110 2010 0000 2012 9625 008 Κωδ.swift –BIC ETHNGRAA Εθνική Τράπεζα στο όνομα: Ινστιτούτο Ανάπτυξης Πηλίου.
ΤΙ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Το πρόγραμμα χρηματοδοτεί:
1. Διαμονή σε καταλύματα(τετράκλινα δωμάτια με κουκέτες) ή σχολεία ή σκηνές.
2. Καθαριότητα μία φορά ημερησίως των χώρων εκπαίδευσης και εστίασης.
3. Διατροφή – μόνο τα υλικά παρασκευής. Η προετοιμασία του φαγητού γίνεται από τους συμμετέχοντες με την επίβλεψη εκπροσώπου του Ινστιτούτου. Κατ’αυτόν τον τρόπο οι εκπαιδευόμενοι δραστηριοποιούνται στην προετοιμασία του γεύματος και μαθαίνουν παράλληλα για διαβιώνουν μόνοι τους.
Όλα τα υλικά διατροφής είναι βιολογικά ή από αγνά παραδοσιακά προϊόντα.
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Το ωράριο προγράμματος και εκπαίδευσης τηρείται αυστηρά.
Η εκπαίδευση αφορά στους παρακάτω τομείς:
1. Περιβαλλοντική εκπαίδευση.
2. Εκπαίδευση και συμμετοχή στις εργασίες του νεοιδρυθέντος πάρκου περιβαλλοντικής εκπαίδευσης «MONOΠΑΤΙΑ – ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ».
3. Εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας.
4. Εκμάθηση ελληνικών χορών και ελληνικής μουσικής.
5. Εκπαίδευση στη Βιολογική Γεωργία.
6. Εκπαίδευση στους Βιολογικούς Ελαιώνες.
7. Εκπαίδευση στα Βιολογικά Αμπέλια.
8. Εκπαίδευση στα Βιολογικά Μήλα.
9. Εκπαίδευση στα Μανιτάρια Τρούφα.
10. Εκδρομές στις γύρω περιοχές του Πηλίου και επισκέψεις στα μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους, μοναστήρια, εκκλησίες, παραλίες και άλλα αξιοθέατα.
11. Διαλέξεις για την ιστορία του Πηλίου – προβολή ταινιών κ.λ.π.
12. Διάλεξη για τον ποιητή Κώστα Βάρναλη.
13. Εκπαίδευση στη διάνοιξη παλιών μονοπατιών και καθαρισμό των ακτών.
14. Περίπατοι στο δάσος για τη μελέτη της φύσης (λουλούδια, βότανα, ζώα, πουλιά, έντομα, γεφύρια, βρύσες, νερόμυλοι, παραλίες).
15. Γνωριμία με τα άλογα, ιππασία.
16. Εκπαίδευση σε παραδοσιακά επαγγέλματα.
17. Εκπαίδευση στην εξερεύνηση του βυθού της θάλασσας και καθαρισμός αυτής. Θαλάσσια σπορ.
18. Περιπολίες σε δάση για πρόληψη πυρκαγιών.
19. Αθλητική εκπαίδευση.
20. Εκπαίδευση σε ελαιοτριβεία, βιοτεχνίες ελαιών, οινοποιεία, βιοτεχνίες παραδοσιακών γλυκών κ.α.
21. Εκπαίδευση στο Χιονοδρομικό Κέντρο Πηλίου σκι κ.λ.π.
Για κάθε ομάδα θα υπάρχει ειδικό πρόγραμμα που θα κοινοποιείται μετά την άφιξή των εκπαιδευομένων.
ΩΡΑΡΙΟ
Το ωράριο της εκπαίδευσης είναι αυστηρό όπως προβλέπεται από το πρόγραμμα και δεν επιδέχεται καμία αλλαγή στις ώρες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι εκπαιδευόμενοι συνηθίζουν στην ακρίβεια του χρόνου.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΙΔΗ
Υπάρχει ειδικός χώρος όπου οι εκπαιδευόμενοι μπορούν να πλένουν και να σιδερώνουν τα ρούχα τους κατόπιν συνεννόησης με τον υπεύθυνο του προγράμματος στον ελεύθερο χρόνο τους.
ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ
Η καθαριότητα των χώρων διαβίωσης, υγιεινής, εκπαίδευσης γίνεται μία φορά την ημέρα από συνεργείο του Ινστιτούτου Ανάπτυξης Πηλίου και στη συνέχεια οι εκπαιδευόμενοι είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για την καθαριότητα του χώρου τους.
ΕΞΟΔΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ
Τα έξοδα μετακίνησης από τις χώρες των εκπαιδευομένων αλλά και οι εσωτερικές μετακινήσεις κατά τη διάρκεια του προγράμματος επιβαρύνουν το φορέα που συμμετέχει στην εκπαίδευση.
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
Για να συμμετέχει ένας φορέας στο πρόγραμμα πρέπει να υποβάλλει ειδική αίτηση τουλάχιστον είκοσι ημέρες πριν την έναρξη του προγράμματος και εφόσον επικοινωνήσει τηλεφωνικά με το Ινστιτούτο Ανάπτυξης Πηλίου για τον προσδιορισμό ημερομηνίας. Μαζί με την αίτηση υποβάλλεται κατάσταση συμμετεχόντων με το ονοματεπώνυμό τους, πατρώνυμο, ημερομηνία γέννησης, τον αριθμό διαβατηρίου ή ταυτότητας και το τηλέφωνό τους , σταθερό και κινητό.
Για τις χώρες που χρειάζεται Βίζα η αίτηση πρέπει να γίνεται δύο μήνες πριν για να μπορούμε να επικοινωνούμε με το προξενείο για τη χορήγησή της.
ΔΙΑΒΙΩΣΗ
Η διαβίωση των εκπαιδευομένων γίνεται σε καταλύματα, τετράκλινα δωμάτια με κουκέτες ή σχολεία ή σκηνές. Υπάρχουν αίθουσες διδασκαλίας, τουαλέτες με ζεστό και κρύο νερό.
Σε συνεννόηση με το Ινστιτούτο Ανάπτυξης Πηλίου οι εκπαιδευόμενοι μπορούν να μείνουν σε ξενοδοχεία ή σε τουριστικά καταλύματα, που θα αναλάβουν τη σίτισή τους. Το κόστος των καταλυμάτων αυτών θα επιβαρύνει τους ίδιους και θα προκαταβάλλεται δέκα ημέρες πριν την άφιξή τους.
Κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης και των άλλων δραστηριοτήτων οι εκπαιδευόμενοι θα φορούν υποχρεωτικά μπλουζάκια του προγράμματος που θα χορηγούνται από το Ινστιτούτο.
ΕΚΔΡΟΜΕΣ
Εκτός από τις ολιγόωρες εκδρομές στο Πήλιο που περιλαμβάνονται στην εκπαίδευση προβλέπεται προαιρετικά ολοήμερη - επίσκεψη στα μοναστήρια των Μετεώρων.
Για όσους μείνουν δεκατέσσερις ημέρες υπάρχει η δυνατότητα να πραγματοποιηθεί προαιρετικά και μία διήμερη εκδρομή στο Άγιο Όρος. Το κόστος για την εκδρομή των Μετεώρων είναι 50 ευρώ το άτομο ενώ για το Άγιο Όρος είναι 100 ευρώ το άτομο.
ΣΥΝΟΔΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
Ανά επτά άτομα υποχρεωτικά θα συμμετέχει ένας συνοδός καθώς και ο οδηγός του λεωφορείου εκτός αν χρησιμοποιήσουν Ι.Χ. αυτοκίνητα.
ΓΛΩΣΣΑ
Το πρόγραμμα Βάρναλης διδάσκεται για τους Έλληνες στην Ελληνική Γλώσσα και για τους αλλοδαπούς στην Αγγλική γλώσσα και όπου υπάρχει δυνατότητα στη μητρική γλώσσα των συμμετεχόντων.
ΕΝΤΥΠΑ
Όλα τα έντυπα και βοηθήματα που θα χρησιμοποιηθούν είναι για τους Έλληνες στην Ελληνική Γλώσσα και για τους αλλοδαπούς στην Αγγλική γλώσσα και όπου υπάρχει δυνατότητα στη μητρική γλώσσα των συμμετεχόντων.
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΕΣ
Οι εκπαιδευτές του προγράμματος είναι εθελοντές και είναι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, ιερείς, δικηγόροι, δημοσιογράφοι κάθε ειδικότητας καθώς επίσης και άτομα που γνωρίζουν το αντικείμενο της εκπαίδευσης.
ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
Κάθε Κυριακή υπάρχει ευχέρεια, εάν επιθυμούν οι εκπαιδευόμενοι, να επισκέπτονται μοναστήρια και εκκλησίες από τις 8.30 έως τις 10.30 για να παρακολουθούν τη Θεία Λειτουργία. Μετά τη Θεία Λειτουργία θα προσφέρεται ελληνικός καφές.
ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
Μετά το πέρας του προγράμματος στον καθένα που θα συμμετέχει θα δίδεται ειδική βεβαίωση παρακολούθησης του προγράμματος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως προϋπηρεσία – εμπειρία.
ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΣΥΜΒΑΣΗΣ
Πριν την άφιξη υπογράφεται σύμβαση μεταξύ των δύο μερών όπου συμφωνούνται από κοινού όλες οι υποχρεώσεις των δύο μερών.
ΑΣΦΑΛΙΣΗ
Όλοι οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα είναι ασφαλισμένοι με προσωπικό συμβόλαιο σε ασφαλιστική εταιρεία κατά τη διάρκεια παραμονής και εκπαίδευσής τους στην Ελλάδα.
EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Η επικοινωνία του προγράμματος γίνεται μέσω του e-mail: pilioinsvarnalis@gmail.com
Περισσότερες πληροφορίες για το Πήλιο στο www.pilio.net www.pilio.tv www.peliononline.gr
To Διοικητικό Συμβούλιο του Ινστιτούτου Ανάπτυξης Πηλίου σας εύχεται:
ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ, ΚΑΛΗ ΔΙΑΜΟΝΗ, ΚΑΛΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ!!!
ΤΟ ΠΗΛΙΟ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ
Στο Πήλιο του Αιγαίου, η Τσαγκαράδα και το Μούρεσι προσφέρονται για πιο γαλήνιες διακοπές σε σύγκριση με το κοσμοπολίτικο δίδυμο Μακρινίτσα - Πορταριά.Στην πρώτη αξίζει να εξερευνήσετε τις τέσσερις συνοικίες.Τη μεγαλύτερη στάση θα την κάνετε στην Αγία Παρασκευή με τον αιωνόβιο πλάτανο που έχει περίμετρο 14μ. δίπλα στην ομώνυμη εκκλησία.
Κάτω από την πλατεία υπάρχει παιδική χαρά, ενώ αξίζει να περπατήσετε μέχρι τη λιθόκτιστη σκεπαστή βρύση του 1890.
Στο Μούρεσι θα περπατήσετε στην κεντρική πλατεία με τις τρεις γιγαντιαίες φλαμουριές,οι οποίες προστατεύουν τον μητροπολιτικό ναό της Αγίας Τριάδας και θα απολαύσετε τη θέα στη θάλασσα του Αιγαίου και τον οικισμό του Αγ. Ιωάννη.
Θερινό σινεμά Τσαγκαράδα
Άρχισε τη Δευτέρα 20/07 τισ προβολές του το θερινό σινεμά τη Ε.Π.Ι. ΤΕΧΝΩΝ του Δήμου Μουρεσίου σε ένα χώρο 500 τ.μ. στο προαύλιο τηςψε ιστορικής Αχιλλοπουλείου Εμπορικής Σχολής στην Τσαγκαράδα,σε ένα πολύ όμορφο,ήσυχο και παραδοσιακά Πηλιορείτικο περιβάλλον με οθόνη προβολής 5.000 ιντσών(80 τ.μ.).
Η επίσημη έναρξη είχε μεγάλη προσέλευση και έκλεψε θετικά σχόλια για την ποιότητατου έργου.Το θερινό σινεμά θα συνεχίσει τις προβολές του για όλη τη διάρκεια της καλοκαιρινής περιόδου και το πρόγραμμα του αναγράφεται στα έντυπα των Καλοκαιρινών - Πολιτιστκών Εκδηλώσεων της Ε.Π.Ι. ΤΕΧΝΩΝ του Δήμου Μουρεσίου.
A vibrant city embraced by mountain and sea
The capital built in the north-west of the Pagasitic Gulf,Volos offers the best of both worlds - the joys of the sea and the rich greenery of the mountains of Pelion.
Volos,the capital city of the Prefecture of Magnesia,uniquely combines its important cultural tradition with modern development.Built on the north-west of the Pagasitic Gulf,it offers the best of both worlds-the joys of the sea and the rich greenery of the mountains of Pelion.
Volos is home to one of the most important archeological museums in the country.Discoveries from the Neolithic Period,clay idols and vessels from the Geometric Period,classical sculptures,reliefs from the Alexadrian Period and rare illuminated manuscripts from the 3rd century BC can be seen at the museum which ie housed in a neo-classical building dating back to 1907.
Sites worth seeing:
a.The "Athanasakeio" Archeological Museum
b.The Folklore Centre Mitsos Makris
c.The home of the painter Ch.Zogias
d.The Residence Kontos
e.The home of the folk painter Theophilos Hatzimichail
The city itself is alive with activity,urging the visitor to discover its modern aspects.Volos offers a wide range of comfortable hotels,as well as an array of markets,nightlife hot spots,events,and - of course - its famed tsipouro bars which are a pole of attraction for locals and visitors alike.
The city's tsipouro bars represent the continuation of a tradition which started by the refugees from Asia Minor,who used to gather in the small coffee bars around the port to drink tsipouro (a traditional Greek spirit) accompanied by a selection of seafood snacks.During the decades that followed,the tsipouro bars of Volos have become the ideal place for people for all ages to meet and talk.
Land of mythical Centaurs and Argonauts
Magnesia
Blessed by nature,history and culture.The green of the mountains meets the blue of the sea to create harmonious images that appeal to every eye.Pelion,home of the Centaurus,with its historical villages;Volos,the centre modern development;the cosmopolitan appeal of Skiathos;Skopelos with its island traditions;the rare marine eco-system of Alonissos - Magnesia offers an unforgettable experience for everyone.
Exciting choices for action and enterntaiment,quality services,authentic culinary treats and unsurpassed hospitality complete the picture that makes Magnesia the most complete holiday destination for all seasons.
Famous tastes combined with the aroma of myths
Do not forget to take home some of the region's renowned "spoon" sweets.Their taste will surprise you.
Magnesia is known for its excellent produce and traditional specialities.It is worth trying the renowned Zagoras apples,plums from Skopelos,chestnuts and cherries from Pelion,the traditional Greek spirit tsipouro,feta cheese from the traditional dairies at Velestino,Almyros and Volos,as well as local meat products.
Organically-produced wine from Anchialos,Argalasti and Alonissos is also well worth trying.
The traditional fare of Magnesia is famous among gastronomes.Of particular note are the traditional pies of Skopelos,and spetzofai (a local sausage dish) from Pelion,whilst coastal tavernas are ideal for fresh fish and seafood.
Do not forget to take home some of the region's delicious "spoon" sweets.Their taste will surprise you.
Homemade traditional foods,sweets,spirits and other are produced and available at the Women's Agricultural Cooperative markets which operate in many places throughout Magnesia,including Zagora,New Anchialos,Portaria,Tsangarada and Glossa,Skopelos.
Ιστορία Τσαγκαράδας-Το «Κεφαλοχώρι» με τις πλούσιες μνήμες και τη στρατιά των μεγάλων ευεργετών
Απ’ όλα τα χωριά της ανατολικής πλευράς του Πηλίου - έξω απ’ τη Ζαγορά - η Τσαγκαράδα φαίνεται πως έχει τη μεγαλύτερη και πιο ενδιαφέρουσα ιστορία. Και είναι σημαδεμένοι οι σταθμοί τούτης της ιστορίας του χωριού μ’ ένα πλήθος μνημεία που άντεξαν μέχρι τα χρόνια μας στις καταδρομές του χρόνου κι έδωκαν αφορμές για πολλές χρήσιμες διαπιστώσεις στους ερευνητές της ιστορίας του τόπου , αλλά και για αναρίθμητες συζητήσεις γύρω απ’ τα θέματα εκείνα που μπόρεσαν να στηρίξουν βεβαιωμένες και ιστορικά τεκμηριωμένες απόψεις .
Με την ιστορία της Τσαγκαράδας , του πανέμορφου χωριού - δάσους που, μετά τον τελευταίο μακροχρόνιο μαρασμό του, συνήλθε κι εξελίχτηκε στις μέρες μας σ’ ένα απ’ τα πρώτα τουριστικά κεφάλαια του Πηλίου ,έχουν ασχοληθεί απ’ τον προπερασμένο αιώνα και δώθε δεκάδες ερευνητές. Κι είναι αυτό ένα τρανό ευτύχημα για τον τόπο, γιατί όλοι τούτοι , ποιος λίγο , ποιος πολύ, από κάποιο λιθαράκι προσθέτανε για το χτίσιμο του ιστορικού οικοδομήματος του χωριού, οικοδομήματος που προβάλλεται μέσα απ’ την αχλύ τούτων των στοιχείων επιβλητικό , σαν ένα απ’ τα παλιά ακατοίκητα αρχοντικά που είναι διασπαρμένα παντού μέσα στο τεράστιο σ’ έκταση παλιό αρχοντοχώρι.
Και πρώτα – πρώτα το τοπωνύμιο «Τσαγκαράδα» στάθηκε αφορμή να διατυπωθούν ένα σωρό αντιφατικές πολλές φορές κι αλληλοσυγκρουόμενες εκδοχές. Και δεν είναι λίγες οι γλώσσες που τα λεξικά τους ξεσκονίστηκαν στην προσπάθεια να ετυμολογηθεί το τοπωνύμιο έτσι ,ώστε να μην είναι άσχετη η προέλευση του με την παράλληλη ιστορική πορεία του χωριού, όπως χαράχτηκε κατά τη γνώμη του κάθε μελετητή της.
Η πιο απλοϊκή ίσως απ’ τις διατυπωμένες εκδοχές , θέλει το τοπωνύμιο να έχει οπωσδήποτε σχέση με τα . . . .παπούτσια και βασίζεται στο γεγονός ότι το χωριό κάποτε λέγονταν Τσαγκαράδες . Η αλήθεια είναι όμως , πως, όπως μνημονεύεται σ’ένα παλιό πατριαρχικό έγγραφο , ο πρώτος συνοικισμός λέγονταν Τσαγκαράδα ή Τσαγκαρού κι όταν μεγάλωσε ο συνοικισμός και σχηματίστηκαν κι άλλες συνοικίες , τότε το χωριό ονομάστηκε Τσαγκαράδες . Άλλωστε δεν είναι δυνατόν το «Τσαγκαράδα - δες» νάγινε απ’ το τσαγκάριος – τσαγκάρης, γιατί η πείρα , αλλά και η γλωσσολογία , με το κύρος του ερευνητή της Γ. Χατζηδάκη, μας λένε πως ο πληθυντικός του τσαγκάρη είναι τσαγκάρηδες κι όχι τσαγκαράδες .
Όλες οι άλλες διατυπωμένες εκδοχές στηρίζονται σ’ ετυμολογίες ξένων λέξεων , πιο πολλών μάλιστα σλαβικών.
Έτσι ο τσαγκαραδιώτης λόγιος Αδρακτάς , που ασχολήθηκε πολύ με τη λαογραφία του χωριού του ,αλλά και ολόκληρου του Πηλίου ,ετυμολογεί το τοπωνύμιο απ’ τα «τσαγκάρια» που κατά τη διάλεκτο των πλανόδιων γύφτων σημαίνει «τσαντίρια».
Μια άλλη άποψη θέλει το «Τσαγκαράδα» σαν προερχόμενο απ’ το αραβικό τούτη τη φορά «τσαγκάρ» που σημαίνει «βράχος». Μόνο που ξέχασε ο εισηγητής τούτης της εκδοχής το γεγονός ότι ο τόπος δεν είχε ποτέ πάρε – δώσε με άραβες και πως στο κάτω- κάτω βράχοι δεν υπάρχουν σ’ όλη την περιοχή του χωριού παρά στη θέση «Κούτρα».
Κι αυτά σχετικά με τις διατυπωμένες εκδοχές και γνώμες για την προέλευση του σημερινού ονόματος του χωριού.
Όσον αφορά την πρώτη θέση του οικισμού είναι βεβαιωμένο πως αυτή ήταν στην παραλία (όπως και των πιο πολλών χωριών του Πηλίου)και στην θέση «Παλιόκαστρο» που βρίσκεται πιο πάνω απ’ το μικρό κόρφο της «Φακίστρας» και δεξιά της «Καραβοστασιάς». Στο μέρος αυτό και στην Καραβοστασιά βρέθηκαν παλιότερα απ’ τους ντόπιους ερείπια από αρχαίες οικοδομές, τάφοι, πιθάρια με παλαιότερη χρονολογία 1363, από δε τον αρχαιολόγο – Αρβανιτόπουλο που έκανε πρόχειρες ανασκαφές στο μέρος αυτό, διαπιστώθηκαν τα ερείπια ασβεστόχτιστου κάστρου, τάφοι ελληνικοί και νομίσματα παλιά. Ο τελευταίος μάλιστα έβγαλε το συμπέρασμα (βρίσκεται στα πρακτικά της Αρχαιολογικής Εταιρείας του 1910) πως η περιοχή ήταν κατοικημένη στις αρχές της Μακεδονικής περιόδου καθώς και στα βυζαντινά χρόνια. Όπως φαίνεται στα βυζαντινά χρόνια το χωριό θα ήταν φέουδο κάποιου βυζαντινού τοπάρχη κι αργότερα θα έπεσε στην κυριαρχία των βενετσιάνων γιατί, στην Καραβοστασιά κυρίως, βρέθηκαν χαλάσματα από τεχνικά έργα λιμενικά, βενετσιάνικης εποχής και τεχνοτροπίας.
Είναι δε η Καραβοστασιά (η λέξη σημαίνει λιμάνι, καραβόσταμα όπως αλλού λέγεται), το κατ’ εξοχήν επίνειο της Τσαγκαράδας , αν και λέγοντας «επίνειο» διακινδυνεύουμε την ακρίβεια του όρου αφού είναι γνωστό πως ο ορμίσκος τούτος ποτέ δεν στάθηκε κατάλληλος για λιμάνι στην άγρια και «απροσπέλαστο». Όπως τη χαρακτηρίζει κι ο Γεωργιάδης τούτη ακτή.
Όσον αφορά την εκδοχή που υποστηρίζει παλιότερα ο Ανσάρτ έχοντας υπ’ όψη τη γνώμη των Μελετίου - Γαζή , ότι τάχα εδώ στην Καραβοστασιά πρέπει να βρίσκονταν η αρχαία πόλη Κασθαναία, θα πρέπει να συμφωνήσουμε με τον Γεωργιάδη που σημειώνει πως είναι απίθανη τούτη η εκδοχή αν τουλάχιστον παραδεχόμαστε σαν σωστή τη σχετική με την καταστροφή του περσικού στόλου διήγηση του Ηροδότου. Ο τελευταίος , όπως είναι γνωστό, περιγράφοντας το γεγονός τούτο αναφέρει ότι η θαλασσοταραχή κατέλαβε το στόλο μεταξύ της πόλεως Κασθαναίας και της Σηπιάδας ακτής, πλησίον μάλιστα της πρώτης, κι ακόμα, πως οι ζημιές περιορίστηκαν απ’ το γεγονός ότι τα περισσότερα πλοία που ήταν αραγμένα και η θέση τους τα βόλευε , πρόλαβαν και τα τράβηξαν οι ναύτες στην στεριά. Τούτο όμως το τελευταίο προϋποθέτει αμμουδιά ή μάλλον αμμουδιές , κι είναι γνωστό πως μετά την Καραβοστασιά κι ως την αντικρινή της Σκιάθου ακτή του Πηλίου, όπου αναγκαστικά πρέπει να τοποθετήσουμε τη Σηπιάδα (άλλες αντιρρήσεις κι εδώ) τέτοιοι αμμουδεροί κόρφοι δεν υπάρχουν για να περιλάβουν και να περισώσουν όχι ολόκληρο μα ούτε το τέταρτο του χιλιοναύτη στόλου του Ξέρξη , που η μοίρα του έτσι θα έπρεπε να ήταν πολύ τραγικότερη στ’ αφιλόξενα τούτα βραχώδικα ακρογιάλια.
Πολύ πιο βορειοδυτικά λοιπόν θα πρέπει να ν’ αναζητήσουμε τη θέση της αρχαίας Κασθαναίας (όπως ίσως και της Σηπιάδας). Κάπου εκεί στην παραλία της Μιντζέλας ή του Κεραμιδιού, όπως διατυπώνουν και ο Μάγνης και ο Γεωργιάδης κι ο Κωσταντινίδης και οι περισσότεροι ξένοι ερευνητές, οι πιο πολλοί απ’ τους οποίους και βασίζονται στην τέτοια γνώμη τους όχι μόνο στη διήγηση του Ηροδότου και στον «Περίπλουν» του Σκύλακα ,αλλά και σε μια παλιά μαρτυρία αγνώστου που περισώθηκε και στην οποία διατυπώνεται πως η Κασθαναία ήταν αλίμενη – η Καραβοστασιά δεν είναι.
Καιρός όμως είναι ν’ αφήσουμε την Καραβοστασιά και την αρκετά θολή ιστορία της, όπως κι όλη την περιοχή της παραλίας.
Οι κάτοικοι πρέπει να αρχίζουν ν’ ανηφορίζουν απ’ το γιαλό (τα αίτια κι εδώ γνωστά: οι συχνές επιδρομές των πειρατών)και να χτίζουν τα σπίτια τους στην σημερινή θέση του χωριού γύρω στα 1500.Αυτό τουλάχιστον βγαίνει απ’τη μελέτη της επιγραφής που σώζεται στην αρχαιότερη ίσως τσαγκαραδιώτικη εκκλησία, τη «Μεταμόρφωση»
(μία απ’τις 36 που υπάρχουν διάσπαρτες στο χωριό) που περιλαμβάνει τα έξης: «Εκτίσθη τούτος ο Νάνος του Σωτήρ ΧΣαχ (=16000) εκ προγενεστέρας κατά 100 έτη εκκλησίας».
Αυτής άλλωστε περίπου της ηλικίας φαίνεται και η εκκλησία «Μέγα Σωτήρα»που φέρνει επιγραφή ανακαινίσεως το 1640.
Ποιοι όμως ήταν οι τόσοι οικιστές που ενώθηκαν με τους παλιούς κατοίκους του οικισμού της Καραβοστασιάς και δημιούργησαν σιγά – σιγά τούτο το μεγαλοχώρι;
Ο καθηγητής Ν. Δημητριάδης διατυπώνει την άποψη πως «ωκέσθη δε η Τσαγκαράδα ως εξάγεται εκ του ονόματος των συνοικιών και πολλών ονομάτων των κατοίκων , εξ’ ανθρώπων φευγόντων την τυραννίαν των τούρκων κατά τους χρόνους της στυγνής δουλείας και των επαναστάσεων εν τη άλλη Ελλάδι. Τοιαύται δε συνοικία είναι τα «Μωραϊτέϊκα», Τζαβελέϊκα,Σπετσέϊκα, Τσουμπέϊκα, Σφουγγαρέϊκα κ.λ.π.».
Ο ίδιος αφού παρατηρεί πως «απεσύροντο συν τω χρόνω (οι κάτοικοι) δια την κρατούσα τότε ληστείαν και πειρατείαν εκ των χαμηλοτέρων μερών προς τα υψηλότερα, ιδρύσαντες οικίας ασφαλείς και οχυράς δίκην φρουρίων μετά θυρών σιδηροσκεπών» μα» πληροφορεί παρακάτω πως εκτίσθησαν οι σημερινές συνοικίες της Τσαγκαράδας: «Συν τω χρόνω» γράφει στο βιβλίο του «η Τσαγκαράδα και η εμπορική σχολή της», ο μακαρίτης καθηγητής , «ούτω προαγομένου του συνοικισμού, εμορφώθησαν , συμφώνως τω δικαιωμάτι της κατακτήσεως χώρου υλομανούς (=δασωμένου) και αγρίου ,μακράν του Γόλου κειμένου και από θαλάσσης ασφαλούς διά το αλίμενον όντος, πολλαί μεγαλύτεραι μεν συνοικίαι, η των «Αγίων Αποστόλων», «Ταξιαρχών», «Αγίας Παρασκευής», «Αγίας Κυριακής» και «Βαθρακών», μικρότεραι δε ως ο «Άγιος Γεώργιος», τα «Σφετσέϊκα», «Μωραιτέϊκα», «Ρεματισέϊκα», «Γιουμπρούκι», «Τζαβελέϊκα». Επί τούτων πάντων ως και του όρμου «Νταμούχαρης», επινείου της Τσαγκαράδας , υφίστατο η μεν τελωνιακή αρχή των Τούρκων επί των θέσεων Γιουμπρούκι και του φρουρίου του ευρισκομένου μεταξύ παλαιάς Αγίας Παρασκευής παρ’ήν σήμερον ιδρύεται η Αχιλλοπούλειος Εμπορική Σχολή και κάτωθεν της οποίας ευρίσκεται η αγορά (παζάρι) παρά την γέφυραν του ρεύματος όπου φέρει το όνομα «Κακόρρεμα».
Όλα τούτο όμως γίνονται κάμποσους αιώνες αφ’ ότου οι κάτοικοι μαζεύτηκαν στις καινούργιες συνοικίες τους που όλο και πυκνώνουν (μετά μάλιστα τα «Ορλωφικά») από τους νέους φυγάδες , οι πιο πολλοί απ’τους οποίους είναι τώρα Μωραϊτες.
‘Όμως για την παλαιότερη ιστορία του χωριού δεν έχουν περισωθεί σπουδαία πράγματα.
Ωστόσο στο μοναστήρι των Εισοδίων της Θεοτόκου που βρίσκεται στη θέση «Κοτίκια», χτισμένο στα 1614, υπάρχει μια ανορθόγραφη επιγραφή γραμμένη με βυζαντινούς χαρακτήρες το 1687 από κάποιον «ταπεινό Ιωάννη», που χύνει κάποιο αμυδρό φως στα σκοτεινά τούτα χρόνια. Η επιγραφή αυτή που την αντέγραψε πρώτος ο Ζωσίμας Εσφιγμενίτης στα τέλη του περασμένου αιώνα, μας δίνει πραγματικά μερικές αξιοπρόσεχτες πληροφορίες για όλη την περιοχή που όπως φαίνεται τα χρόνια εκείνα υπόφερε πολύ εξαιτίας των κλεφτών της στεριάς και των ληστοπειρατών που ήταν ο φόβος και ο τρόμος των θαλασσινών και των παραλιακών χωριών , ακόμα δε και εξαιτίας των λύκων που όταν είχε μεγάλη βαρυχειμωνιά κατέβαιναν στα χωριά κι έτρωγαν κόσμο.H επιγραφή – ενθύμηση αυτή, με την ορθογραφία της, λέει τα παρακάτω χαρακτηριστικά:
«Εις τωανω κερον έφαγεν ο λύκος εδώ οις (=εις) τα χοριά εως τριάκοντα πιδιά από το Γόλο κι αδώθε έως τους Μουνζέλες κίτου (=και ήταν) και σιγά (=ανακατοσούρα) μεισιλι δηα θαλάσις ξιράς από τους πολέμους ομος και εκράτισεν και ι ποίνα τρις τέσερις χρόνοι, εκατόν εξίντα τω κόσκινο (του σιταριού) έτος ΑΧΠΖ (=1687) εν μινι ιουλίου 1».
Στα ίδια αυτά χρόνια αναφέρεται κι ο τσαγκαραδιώτικος εκείνος θρύλος που μιλάει για τον καλόγερο που ζούσε στο εξωκλήσι – σπηλιά της Παναγίας ,της Μεγαλομάτας (σώζεται ακόμα στην Φακίστρα ).Κατά το θρύλο λοιπόν αυτό , σε μια υγρή κι ανήλιαγη τρύπα , στη μέση ενός θεόρατου κι απόκρημνου βράχου που δέρνεται άγρια απ’το κύμα του πελάγου ,είχε το κονάκι του τούτος ο καλόγερος απ’το 1668. Εκεί ασκήτευε ολοχρονίς έχοντας σα μόνη συντροφιά την εικόνα της Παναγίας της Μεγαλομάτας (σώζεται ακόμα στην ίδια σπηλιά) κι όσα παιδιά έφερνε εκεί η δίψα τους για μάθηση. Μια σανίδα ένωνε το στόμιο της σπηλιάς με μια προσιτή προεξοχή του βράχου. Τη σανίδα τούτη την τραβούσε μέσα στην σπηλιά ο καλόγερος όταν απόμενε μόνος του στο ανήλιαγο κονάκι του.
Η παράδοση δε μας κάνει γνωστό το όνομα τούτου του ασκητή καλόγερου που έκανε και το δάσκαλο. Η ίδια τελειώνει με την πληροφορία πως κάποιοι ληστές που ψυχανεμίστηκαν πως ο γέροντας είχε γερό κομπόδεμα ,τον λήστεψαν και στα στερνά τον σκότωσαν αφού κατέβηκαν στη σπηλιά του απ’ την κορφή του βράχου με σχοινί. Έτσι έχασε η μεγαλομάτα το λειτουργό της και τα τσαγκαραδιωτόπουλα το δάσκαλο τους, που πάσχιζε να τους χαρίζει το φως της γνώσης και της ελπίδας.
Κι αυτά είναι όσα μας λέει η παράδοση. Αναφορικά όμως με την παιδεία του χωριού , μια κι ο λόγος για γράμματα και δασκάλους , είναι βεβαιωμένο πως 110 περίπου χρόνια αργότερα από τότε που τελειώνει η παραπάνω «ιστορία», η Τσαγκαράδα είχε σχολείο που ερχόταν μάλιστα το πρώτο ύστερα από κείνα της Ζαγοράς, της Πορταριάς, και της Μακρινίτσας. Μια σχετική ενθύμηση μας πληροφορεί πως στα 1781 ήταν δάσκαλος στην Τσαγκαράδα ο ξουριχτιανός Παπαγιώργης: «Θύμισις: όντας είτουν ο Παπαγιώργης ξοριχτιανός διδάσκαλος εις τους αγίους Αποστόλους εν έτει 1781». Ωστόσο το σχολείο της Τσαγκαράδας ακούγεται πιο πολύ στις αρχές του 19ου αιώνα κι αυτό διαπιστώνεται από ενθυμήσεις που αποθησαύρισε ο Ρήγας Καμηλάρης.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας η Τσαγκαράδα ανήκε, όπως τελευταία απεκάλυψε ο καθηγητής κ. Πανταζόπουλος ,στην κατηγορία των β α κ ο υ φ ΄ι ω ν (αφιερωμένων σε ευαγές καθίδρυμα) χωριών του Πηλίου κι όχι των χ α σ ί ω ν (χωριών που ανήκαν σε μέλη της σουλτανικής οικογενείας και υπάγονταν στον πασά της Λάρισας) όπως πολλοί εσφαλμένα διατύπωσαν.
Και τούτο γιατί όπως αναφέρεται σε ιεροδικαστική απόφαση του 1615 που περιλαμβάνεται σε ανέκδοτο δ ε ρ κ ε ν ά ρ (απόσπασμα υποσημειώσεις εκ του περιθωρίου του Αυτοκρατορικού Κτηματολογίου) που φυλάγεται στο αρχείο της κοινότητος Μούρεσι, ή Τσαγκαράδα ναι μεν ανήκε αρχικά στον Ισά πιν Εβρενός βέην, αφιερώθηκε όμως απ’ αυτόν προ του 1614 σε ευαγές καθίδρυμα.
Το γεγονός όμως τούτο, του να είναι δηλαδή το χωριό βακούφι κι όχι χάσι, δεν είχε όπως φαίνεται ,στις αρχές τουλάχιστο , ευεργετικές γι’ αυτό επιπτώσεις μια κι όπως ξέρουμε στα βακούφια συνήθως κι εν αντιθέσει με τα χάσια η τουρκική τυραννία ήταν λιγότερο ωμή και η φορολογία ελαφρότερη. Και τούτο διαπιστώνεται απ’ το Χάττι – Χουμαγιούν Αμπτούλ Χαμήτ του Ά ,που εκδόθηκε το 1781 ύστερα από α ρ τ ζ ο υ χ ά λ ι ο ν , ικετική δηλαδή αναφορά των χωρικών της Τσαγκαράδας . Στο φερμάνι Μουσταφά του ΄Γ ,έτους 1762 , που εντάσσεται στο παραπάνω περιλαμβάνονται, όπως μας πληροφορεί ο κ. Πανταζόπουλος, διατάξεις που αφορούν 28 χωριά – βακούφια του Πηλίου με τις οποίες και ρυθμίζεται το θέμα των νομίμων «δοσιμάτων» (φόρων τούτων των χωριών, τα οποία και απαλλάσσονται , με προνομιακούς ορισμούς , άλλων εκτάκτων η αυθαίρετων «βασιλικών δοσιμάτων». Τα μόνα βασιλικά δοσίματα (χώρια βέβαια απ’ τον κεφαλικό και τους άλλους δημόσιους φόρους )τούτων των χωριών είναι η μισθοδοσία των εκπροσώπων των βακουφιών τούρκων αξιωματούχων (βοεβόδων και ζαμπιτών) καθώς και η συμβολική πληρωμή ενός μαύρου α σ τ α ρ ί ο υ.
Κι ενώ η διοικητικώς και φορολογικώς η Τσαγκαράδα εξαρτιόταν απ’ το κέντρο , δικαστικώς υπαγόταν μαζί με άλλα 19 χωριά, όπως απ’το φερμάνι του 1762 διαπιστώνεται ,στην δικαιοδοσία του δικαστή της Λαμίας (Ιζντίν) και αργότερα, όπως απ’το φερμάνι του 1781 ορίζεται, στον καδή του Βόλου.
Ο λόγος της μεταβολής μέσα σε μια εικοσαετία της δικαστικής εξαρτήσεως του χωριού από δύο δικαστικές περιοχές , προκύπτει απ’ αυτό τούτο το δεύτερο έγγραφο. Οι πασάδες των Τρικάλων και του Ευρίπου (Χαλκίδος) στους οποίους ,όπως υποθέτει ο κ. Πανταζόπουλος «υπήγετο προηγουμένως η Τσαγκαράδα, «επί παντίαις προφάσεσι» κατεπίεζον τους ραγιάδες , αποστέλλοντας ανθρώπους των οίτινες τρώγουν και πίνουν και κάμνουσι και συκοφαντίας και τους γατζώνουσι (συλλαμβάνουν) και τους βάλλουσι εις τα σίδηρα και τους περνούσι νιζκιρασί και φερμάν αχτζεσί (φόρον αναγνώσεως του φερμανίου) και μπαϊράκ αχτζεσί (φόρον σημαίας) και δεν παύονται από του να τους πέρνωσι τζερεμέν (πρόστιμον) αδόκως και αναιτίως και να γίνονται αίτιοι να αφανίζονται και γίνονται περουσάνηδες (φυγάδες ,άθλιοι) οι πτωχοί ραγιάδες».
Η υπαγωγή λοιπόν του χωριού κάτω από δικαστική δικαιοδοσία διαφορετική της δικαστικής , επιδιώχτηκε κι έγινε εφικτή από λόγους προνοίας και αποφυγής καταπιέσεων και αυθαιρεσιών από μέρους των ίδιων αξιωματούχων Τούρκων.
Απ’ όλα τα παραπάνω διαφαίνεται πως οι προνομιακές διευκολύνσεις που περιλαμβάνονταν στα αυτοκρατορικά παραχωρητήρια και που αρχικά μετέβαλαν σε ευνομούμενη την Τσαγκαράδα και τα άλλα βακούφικα χωριά, άρχισαν να καταστρατηγούνται αργότερα απ’ την αχαλίνωτη αυθαιρεσία των Τούρκων, γεγονός που αν και προκάλεσε νέες εγγραφές και προστατευτικές αποφάσεις του σουλτάνου, σε πολλές ωστόσο περιπτώσεις χωριών, εξομοίωσε το ελευθεριώτερο των βακουφικών χωριών καθεστώς με το βαρύ εκείνο των Χασίων .
Ας δούμε όμως τώρα ποιες ήταν οι παραγωγικές συνθήκες του μεγάλου αυτού χωριού στα χρόνια της Τουρκοκρατίας .Σχετικά ο Αργύρης Μητρόπουλος, μαθητής του Δημητριάδη, γράφει : «Εις παλαιοτέραν εποχήν οι κάτοικοι επεδίδοντο εις την διατροφήν του μεταξωσκόληκος και επειδή η Τσαγκαράδα ήτο κατ’ εξοχήν τόπος παραγωγής μετάξης της οποίας το ποσόν ανήρχετο εις 4 έως 5 χιλιάδες οκάδας ξηρών κουκουλιών και το κέντρο των άλλων χωρίων, οι πλείστοι των κατοίκων της εξήσκουν το εμπόριον τούτων τα οποία εξήγον εις Βόλον είτε εις την Ευρώπην απ’ευθείας. Εκ παραλλήλου όμως προς τούτους και οι σηροτρόφοι εξήγον μόνοι των την μέταξαν από τα κουκούλια με τα κοινώς λεγόμενα μαγγάνια , την οποία άλλοτε επώλουν και άλλοτε εχρησιμοποίουν οι ίδιοι, υφαίνοντας μεταξωτά υφάσματα και ιδίως υποκάμισα, τα οποία ωνόμαζον μ π ο υ ρ ε τ ζ ΄ι κ ι α και εφόρουν οι νεόνυμφοι και αι γυναίκες των πλουσιωτέρων, εξαγωγήν όμως τούτων δεν έκαμνον. Ου μόνον δε εκ της μετάξης κατεσκεύαζον υφάσματα, αλλά και εκ του ερίου των προβάτων ονομάζοντες ταύτα σ κ ο υ τ ι ά .Με τα σκουτιά ταύτα έκαμνον φανέλας και διάφορα άλλα μάλλινα εσωτερικά ενδύματα.; Όταν δεν ήθελον να κατασκευάσουν εξωτερικά ενδύματα τότε τα σκουτιά τα έρριπτον εις τα λεγόμενα ν τ ρ ι σ τ έ λ λ α ς ή ν τ ο υ λ ά π ι α , ήτοι εντός κάδων κωνικών βαθέων, ένθα έπιπτεν ύδωρ εκ μικράς άνωθεν όπης με ορμήν μεγάλην, ως εις τους υδρομύλους, και ούτω περιστρεφόμενα και τυπτόμενα απέβαινον χονδρότερα και μάλλον χνουδωτά. Ήσαν δε μεγάλης αντοχής και εφόρουν ταύτα κυρίως τον χειμώνα. Και πρατήριον της τοιαύτης βιομηχανίας είχεν ιδρυθεί εις την Τσαγκαράδαν παρά τινος ισραηλίτου , το οποίον από πολλού μετέφερεν εις Βόλον με την επιγραφήν μάλιστα της Τσαγκαράδας».
Πολύ λιγότερα στοιχεία από τα παραπάνω που αποθησαύρισε ο Μητρόπουλος μελετώντας τις τοπικές παραδόσεις , μας παρέχουν οι Δημητριείς (Δανιήλ Φιλιππίδης – Γρηγόριος Κωνσταντάς), που όπως φαίνεται απ’την σύντομη περιγραφή που επιχειρούν στην «Νεωτερική Γεωγραφία» δεν επισκέφτηκαν το χωριό.
Περισσότερο λεπτομερειακός ο Αργύρης Φιλιππίδης σημειώνει μεταξύ των άλλων πως «. . . Οι Τσαγκαραδιώτες είναι και αυτοί άνθρωποι με πιόμα (του ποτού). Της πρώτης τάξεως ζουν με τα υποστατικά των και αλιβερίσι τους, της δε δευτέρας είναι κεπετζήδες (κατασκευαστές σκουτιών) και πηγαίνουν, τον καθ’ έκαστον εις βασιλεύουσαν, εις τα νησιά και εις τα μπουγάζια, έχουν εκεί τα εργαστήρια τους και δουλεύουν το πράγμα τους και το πωλούν το χειμώνα .Της δε τρίτης είναι ρετζιπέρηδες (αγωγιάτες), κουβαλούν σιτάρι απ’ έξω και με τα αγώγια ζουν και δουλεύουν και τα μούλκια τους (χωράφια). Εις Τσαγκαράδαν οι γυναίκες δουλεύουν όλο το χρόνο ωσάν σκλάβες, αυταίς κάμνουν τα σκουτιά όπου πραγματεύονται, αυτά τα (σκουτιά) είναι η πρώτη τους πραγμάτεια, αυτό είναι το ντεποζιόν τους όπου ζουν. Κάμνουν και μετάξι αρκετό, κορόμηλα και μήλα περισσά και κάθε είδος πωρικών, μερικοί κάμνουν και λάδι ,κάστανα όμως πολλά ,επειδή και όλη η χώρα τους είναι μεγάλη από καστανιές κι απ’ έξω έχει ορμάνια καστανιών».
Απ’ όλα τα παραπάνω διαπιστώνουμε πως στα τέλη του 18ου αιώνα η Τσαγκαράδα είχε υπολογίσιμη βιοτεχνία. Ωστόσο όμως κι αυτή την εποχή και πολύ περισσότερο παλιότερα , ο πολύς κόσμος δυστυχούσε, εξαιτίας και του κακού συστήματος της αγροτικής οικονομίας και τη γενικότερη κατάσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας αλλά κυρίως εξ’αιτίας των συνθηκών απομονώσεως της ανατολικής πηλιορείτικης πλευράς .Τα λιγοστά προϊόντα , όσα περίσσευαν στις καλοχρονιές ,δεν ήταν εύκολο να φτάσουν στους τόπους της καταναλώσεως λόγω της μεγάλης αποστάσεως απ’το κάστρο του Γόλου και της κακής καταστάσεως του δρόμου που οδηγούσε σ’ αυτό πάνω απ’ το βουνό.
Μεγάλο λοιπόν ήταν το ποσοστό της φτωχολογιάς κι ο τόπος , εξαιτίας των συνθηκών τούτων, δεν μπορούσε να θρέψει τον πληθυσμό που όλο και πύκνωνε. Γι αυτό και οι τσαγκαραδιώτες, όπως κι όλοι οι κάτοικοι του ανατολικού Πηλίου ,είχαν αρχίσει απ’ τα μέσα του 17ου αιώνα να ξενιτεύονται στις πόλεις της Ανατολής, την Πόλη κυριότερα ,την Σμύρνη και την Αλεξάνδρεια.
Εδώ ωστόσο θα πρέπει να σημειώσουμε, σα μια από τις αιτίες της κακοδαιμονίας που τα χρόνια αυτά μάστιζε το χωριό και τη χρόνια κακοδιοίκηση. Γνωστός ζαγοριανός ιστορικός γράφει: «Φαίνεται πως πολλές φορές οι προύχοντες έκλεβαν τα εισοδήματα της Κοινότητος κι έτσι το κοινοτικό ταμείο δεν είχε να πληρώσει τους φόρους στο τουριστικό δημόσιο». Η παραπάνω διαπίστωση επιβεβαιώνεται κι από κάποιο συμφωνητικό που υπόγραψαν οι τσαγκαραδιώτες προύχοντες το 1765. Απ’ ότι λοιπόν περιλαμβάνει τούτο το συμφωνητικό, οι τσαγκαραδιώτες , αναγκάστηκαν τούτο το χρόνο να πουλήσουν ανάλογα με την επιβάρυνση του καθενός, κάτι απ’ τα κινητά κι ακίνητα τους για να πληρώσουν οι κοτζαμπάσηδες τους όσα σε φόρους χρωστούσε στους τούρκους το χωριό. Το χαρακτηριστικό τούτο συμφωνητικό περιλαμβάνει κατά λέξη τα παρακάτω:
«Δια του παρόντος συμφωνητικού γράμματος ,συμφωνήσαμε οι κάτωθεν εγγεγραμμένοι μικροί και μεγάλοι ραγιάδες όλη με κοινήν γνώμην δια να ξεμπακήσουν το ήμηρη μάλη τον της χώρας (=διά να πληρώσουν τους φόρους του χωριού ) όσα χρεωθεί ο κάθε ένας και έχομεν να πωλήσωμεν σπίτια, απέλια, χαλκόματα, ρουχικά, ασημικά, κινητά και ακίνητα, και να είναι καλά πουλημένα και όστις κινηθεί εξωτερικώς και κατατρέξει κανένα απ’ αυτούς που πουλούν και αγοράζουν να έχει ν' αποκρίνεται ο γέροντας (=κοινοτάρχης) της εβρισκόμενης χρονιάς με έξοδα της χώρας και να πηδέβετε ο ταβατζής και όσα έξοδα τρέξουν να τα πληρώσει αυτός όπου και τάβα (=καυγά) και όπηος άλος του καυγατά (;) περδεύετε εις τέτηα σερετλήκια να είναι εις το άνωθεν σημείω (=υπεύθυνος)όπου βάλαμεν όλη με κινήν γνώμην νάηνε και αντίδικος του αγίου Εβαγγελίου όθεν έγινε το παρόν και όπηος δεν μαρτυρήση εις αυτήν την πούλησιν και αγοράν να είναι και αυτός εις τον αφορισμόν και επειδή δεν έχομεν χοντζέκια (=συμβόλαια ιδιοκτησίας) να έχουν κύρος τα γράμματα της χώρας , τα πουλημένα και αγοράσματα όλα της χώρας όθεν το παρόν εις ενθύμισιν, έτος 1765» (ακολουθούν 38 υπογραφές κατοίκων).
Κατά την ίδια εξ’ άλλου εποχή η Τσαγκαράδα φαίνεται πως είχε φασαρίες και με τις γύρω κοινότητες εξ’αιτίας του γεγονότος ότι οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών καταπατούσαν τον τσαγκαραδιώτικο τόπο .Χαρακτηριστικά τεκμήρια στην προκειμένη περίπτωση είναι ένας αφορισμός του Πατριαρχείου (1802) κατά των μουρεσιωτών (μοιρεσιωτών) και των μηλιωτών ,που βρίσκεται στο αρχείο της κοινότητος του χωριού, κι ένα συμφωνητικό που καθορίζει τα σύνορα της κοινότητας και της κοινότητας του Αγίου Γεωργίου και που βρίσκεται στο αρχείο της τελευταίας.
Τα χρόνια όμως περνούν και η οικονομική κατάσταση του χωριού όλο και χειροτερεύει.
Ο Μάγνης που επισκέφτηκε την Τσαγκαράδα γύρω στα 1850, γράφει μεταξύ των άλλων πως «. . . τα προϊόντα του τόπου είναι πρώτον και έσχατον το μετάξιον, έλαιον και οίνος ολίγον και ούδε δια την χρειάν των κατοίκων ικανόν. Διά τούτο οι μεν άνδρες και ανήλικοι παίδες ξενητεύονται διά να ράψωσι κάπας, τα σκουτιά , τα οποία παρασκευάζουσι αι γυναίκες των, μένουσαι εις τον τόπον ασκούμεναι, και άλλα μάλιστα υφάσματα επικερδή ως φανέλας , περιπόδια και περικνημίδας».
Για τον ξενητεμό των κατοίκων του χωριού γράφει εξ’άλλου κι άλλος τσαγκαραδιώτης , ο Ν. Ρηματισίδης , που στη σύντομη περιγραφή του χωριού ,παρατηρεί χαρακτηριστικά ότι οι «κάτοικοι της κωμοπόλεως ταύτης είναι ζωηροί, εύρωστοι, ως εκ του κλίματος ,του καθαρού αέρος και των διαυγών και ψυχρών υδάτων, ευφυείς ευπροσήγοροι, ταξιδεύοντες εις την αλλοδαπήν , ένθα ευδοκιμούσιν τα μάλιστα εις το εμπόριον και εις πολλάς άλλα βιομηχανικάς επιτηδεύσεις . . .».
Στα τέλη του περασμένου αιώνα, όταν η τεράστια ανάπτυξη της ξένης βιομηχανίας μάλλινων κυρίως υφασμάτων ,έδωσε την χαριστική βολή στην πηλιορείτικη βιοτεχνία των σκουτιών κι όταν το βιομηχανικό μετάξι επιβλήθηκε στις ξένες αγορές εις βάρος του ζωικού πηλιορείτικου μεταξιού, που ήταν όλα τούτα τα χρόνια «το πρώτον και έσχατον» προϊόν των χωριών του ανατολικού Πηλίου όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Μάγνης, η Τσαγκαράδα παίρνει πια για καλά την κάτω βόλτα κι οι κάτοικοι της ομαδικά τούτη τη φορά το δρόμο του ξενιτεμού. Αρχίζει λοιπόν έτσι μια νέα σελίδα στην ιστορία του χωριού ,μια σελίδα που έγραψαν με ιδρώτα και καπατσοσύνη τα απόδημα τέκνα της Τσαγκαράδας, που, «άνθρωπο με πνεύμα» όπως γράφουν γι’αυτούς στα 1791 οι Δημητριείς, προκόβουν πολύ στην ξενιτιά- στην Αίγυπτο κατά κύριο λόγο – και βοηθούν όσο λίγοι πηλιορείτες με γενναίες δωρεές και κληροδοτήματα την αγαπημένη τους μικρή και φτωχή πατρίδα.
Είναι η νέα λαμπρή εποχή της Τσαγκαράδας που δημιουργείται απ’ τη γενιά των ευεργετών της οι οποίοι μεγαλουργώντας στην ξένη δεν παύουν να θυμούνται και τη γενέτειρά τους που στολίζεται έτσι με θαυμάσια έργα κοινής ωφελείας (σχολεία, εκκλησίες, καλντερωμένους δρόμους, υδραγωγεία ) και μ’ εξαίρετα οικοδομήματα που φέρνουν έκτυπη τη σφραγίδα της αρχοντιάς και του δημιουργικού οίστρου του απόδημου τσαγκαραδιώτικου στοιχείου. Είναι η εποχή που ο Νανόπουλος χτίζει (1863) τη Σχολή Τσαγκαράδας στη συνοικία Αγίας Παρασκευής, κατασκευάζει το υδραγωγείο των Αγίων Ταξιαρχών και δίνει 1,000 λίρες για την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου Τσαγκαράδας – Μηλεών. Τον ίδιο περίπου καιρό οι αδελφοί Αχιλλά (οι Αχιλλόπουλοι), ευεργέτες και του αιγυπτιωτή ελληνισμού ,χτίζουν και συντηρούν την Εμπορική Σχολή και με γενναίο κληροδότημα μεριμνούν για την και μετά το θάνατο τους άψογη λειτουργία της. Ακόμα ο Ν. Στακός ανακαινίζει στην ίδια περίοδο την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, δίνει μεγάλα ποσά για το δρόμο Μηλεών – Τσαγκαράδας και κληροδοτεί στην κοινότητα ένα μεγάλο ποσόν, αυτό που και με τη συμβολή του Ε .Ο. Τ . δίνει στις μέρες μας στην Τσαγκαράδα το λαμπρό τουριστικό της ξενοδοχείο. Οι Καρταλαίοι εξ ’άλλου , με πρώτον τον Ιωάννη Καρτάλη (1842 – 1907) προσφέρουν τεράστιες υπηρεσίες στον αγώνα για τη λευτεριά της σκλάβας Θεσσαλίας και χτίζουν τη δημοτική Σχολή των Αγίων Ταξιαρχών , ενώ κι άλλοι πολλοί – αποτελούν στρατιά οι ευεργέτες του πανώριου χωριού – συμβάλλουν μ’ όλες τους τις δυνάμεις στο να καταστεί η Τσαγκαράδα περί τα τέλη του περασμένου αιώνα και στις αρχές του σημερινού , το ομορφότερο αρχοντοχώρι της ανατολικής πηλιορείτικης πλευράς.
Την ίδια εξ’ άλλου περίοδο, λαμπροί πνευματικοί εκπρόσωποι του γραμμένου χωριού , με πρώτον το διάσημο βυζαντινολόγο Σοφοκλή Ευαγγελινό Τριανταφυλλίδη, γνωστό στη διεθνή βιβλιογραφία με το όνομα SOPHOCLES , τιμούν και προβάλλουν στο πανελλήνιο με την έξοχη πνευματική προσφορά τους , το όνομα της πανέμορφης μικρής τους πατρίδας.
Σαν φυσικό επακόλουθο όλων των παραπάνω έρχεται το γεγονός ν’ αποτελεί η Τσαγκαράδα στα τέλη του 19ου αιώνα ένα από τα μεγαλύτερα και πλουσιότερα χωριά ολόκληρου του Πηλίου.
Ο Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης, περιγράφοντας στα 1887 στο ημερολόγιο του «η Φήμη» την τότε κατάσταση του χωριού, αναφέρει μεταξύ των άλλων ότι οι κάτοικοι του , σύμφωνα με την απογραφή που έγινε μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας , ανέρχονταν σε 1739, υπολογίζει σε 500 τα χωρισμένα σε τέσσερις μαχαλάδες σπίτια του χωριού , παρέχει πληροφορίες και για τις εκκλησίες του, που σπουδαιότερες ήταν τότε η καινούργια Αγία Παρασκευή (η παλιά χτίστηκε στα 1719), ο Άγιος Γεώργιος, η Αγία Κυριακή και οι Άγιοι Ταξιάρχες. Παρατηρεί ακόμα ότι κατά το έτος εκείνο (1887) το ελληνικό σχολείο το διατηρούμενο «από των κληροδοτημάτων των φιλόμουσων και φιλοπάτριδων αδελφών Αχιλλά» είχε πενηνταδύο μαθητές , ενώ τα τρία δημοτικά είχαν εκατόν ογδόντα επτά μαθητές, και τα δύο παρθεναγωγεία εκατόν δεκατρείς μαθήτριες.
Στα ίδια αυτά χρόνια , οι μικρότερες συνοικίες Άγιος Γεώργιος, Σφετσέϊκα, Μωραϊτέικα, Ρεματισέϊκα , Γιουμπρούκι και Τζαβελέϊκα , που στα χρόνια της τουρκοκρατίας αναγνώριζαν σαν έδρα τους την Αγία Παρασκευή (όπου και η έδρα του τούρκου Αγά που έμενε στο και σήμερα ονομαζόμενο «μπεϊλίκι») προσαρτήθηκαν στις τρεις μεγαλύτερες συνοικίες κι ενορίες Αγίας Παρασκευής , Αγίων Ταξιαρχών και Αγίας Κυριακής κι αποτελέσανε τη κοινότητα Τσαγκαράδας που ήταν πρωτεύουσα του Δήμου Μουρεσίου ως το 1912, Δήμου που περιλάβαινε και τα γύρω χωριά Λαμπνού, Ξορίχτι και Μούρεσι.
Στα χρόνια που ακουλούθησαν μετά την πρώτη διάλυση των Δήμων (1912) και μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, το χωριό αρχίζει και πάλι να φθίνει κι η παρακμή του τούτη συνεχίζεται και σήμερα παρά την τουριστική στις μέρες μας εξέλιξη του. Και τούτο όχι τόσο γιατί το μεταλλείο χρυσού , που βρέθηκε όπως αναφέρει ο Μάγνης στο μέσον των συνοικιών ,έπαψε πια ν’αποδίνει (είναι γνωστό πως ποτέ δεν απέδωσε τίποτα) αλλά γιατί στο μεταξύ στέρεψε το αληθινό. . . χρυσωρυχείο που ανακάλυψαν οι τσαγκαραδιώτες όχι στο χωριό τους αλλά στη χώρα του Νείλου….
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)